Ooit werkte ik als politie-inspecteur bij de cel prostitutie van de lokale politie Antwerpen. Vandaag werk ik als documentaire- en straatfotograaf, naast mijn job in de zorg als contextbegeleider.

Mijn werk vertrekt altijd vanuit nieuwsgierigheid en echte ontmoeting. Dat was zo bij de politie, dat is zo in de zorg, en dat is ook zo in mijn fotografie. Tijd nemen om te kijken, te luisteren en pas daarna te handelen. Dat doe ik heel bewust, dat heb ik moeten leren.

Ik werk graag in werelden die niet vanzelf toegankelijk zijn, waar de verhalen zich niet meteen tonen. Pas wanneer er vertrouwen is en het goed voelt voor iedereen, begin ik te fotograferen.

De mensen die ik fotografeer zijn geen onderwerpen, maar mensen die mij in een stukje van hun wereld toelaten en dat vertrouwen neem ik heel serieus.

Ik probeer beelden te maken die eerlijk en direct zijn, zonder ze mooier te willen maken, maar met aandacht voor wat er echt gebeurt. Als ik ze mooi maak toon ik de realiteit niet.

Mijn jaren bij de politie en in de zorg hebben mijn manier van werken als fotograaf gevormd. Het begint met aandacht, empathie en echt aanwezig zijn. Altijd op zoek naar het menselijke in situaties die vaak over het hoofd worden gezien.