Woonzorgcentrum Sint-Maria, Brecht

Het begon eigenlijk helemaal niet met de vraag om een documentaire te maken.

Ik was bezig met een reeks beelden van mijn grootouders en noemde het Voor Later. Geen klassieke familieportretten, maar foto’s en momenten uit hun dagelijkse leven. Ik wilde vooral bewaren hoe ik me hen wil herinneren.

Ik voel al heel mijn leven ontzettend veel liefde voor mijn grootouders en ben me al een hele tijd bewust van hoe oud ze aan het worden zijn. Dat vind ik confronterend. Ik wil er eigenlijk liever niet te veel over nadenken. Foto’s maken is mijn manier om ermee om te gaan. Om te kijken. Om bij hen te zijn. En om iets te bewaren van wie ze zijn, nu.

Ik vertelde over dat werk en liet de beelden zien aan mensen van WZC Sint-Maria in Brecht. Daar ontstond het idee om iets gelijkaardigs te doen binnen hun woonzorgcentrum, ter gelegenheid van hun 75-jarig bestaan. Dat gebeurt blijkbaar wanneer je een paar nostalgische mensen bij elkaar zet.

Wat begon als Voor Later, groeide uit tot een volledige documentairefilm en fotografische reeks over Sint-Maria. Het 75 jaar oude gebouw stond op het punt te verdwijnen en daarmee dreigde ook een stuk geschiedenis verloren te gaan. Ik kreeg de ruimte om niet alleen het gebouw, maar vooral de mensen die er leefden en werkten vast te leggen.

De enige leidraad die ik van de directie kreeg, was eigenlijk heel eenvoudig, “Laat zien wie Sint-Maria en haar mensen zijn. Laat de Kempische klei voelen.” Wat ik mee invul als: De warmte, maar ook de chaos, de humor, de eigenheid en de dagelijkse drukte.

Die carte blanche was voor mij de ultieme manier van werken. De vrijheid om te kijken, te luisteren en te volgen wat zich voor mijn camera afspeelde. Ik ben de directie dan ook ontzettend dankbaar voor dat vertrouwen. Het gaf mij de ruimte om niet te maken wat iemand verwachtte, maar te zoeken naar wat er werkelijk was.

Ik fotografeerde en filmde wat er gebeurde wanneer ik er was. Gewoontes, gesprekken, stiltes, humor, kwetsbaarheid en de verbinding tussen mensen. Zonder vooraf een verhaal vast te leggen. Zonder mensen in een bepaalde rol te duwen.

Mijn insteek was niet om te vertellen wie of wat Sint-Maria is, maar om te laten voelen hoe het is om er deel van uit te maken.

Het project bevestigde voor mij opnieuw waarom documentaire werk mij zo aantrekt. Mensen laten zich niet zien omdat je een camera op hen richt. Daarvoor heb je tijd nodig. Aandacht. Vertrouwen. En vooral de bereidheid om niet alles zelf te willen bepalen.

Hoe minder je probeert te forceren, hoe meer ruimte er ontstaat voor mensen om gewoon zichzelf te zijn.

Wat begon met enkele beelden van mijn grootouders en een idee voor later, groeide uit tot een documentaire over een plek, haar geschiedenis en vooral de mensen die haar ziel zijn.

Sint-Maria werd daarmee ook een belangrijke stap in mijn verdere documentaire werk. Niet alleen binnen de ouderenzorg, maar overal waar mensen, verhalen, zorg, werk en menselijke verbinding samenkomen.

Ik wil die manier van werken verderzetten, dichtbij komen zonder te forceren, kijken zonder vooraf te bepalen wat ik zal vinden, en mensen fotograferen en filmen zoals ze zijn.

Herken je jezelf in die manier van werken en wil je ook laten zien wie de mensen achter jouw organisatie, voorziening of bedrijf werkelijk zijn? Stuur me een bericht.

Ik werk bewust maar op één manier:

Geen scenario’s.
Geen mensen in scène zetten.
Geen nepverhalen.

Ik kom kijken, luisteren en aanwezig zijn. Van daaruit ontstaat het verhaal.

De volledige documentairefilm is te zien op volgende link: